39
حال آن زن طرد شدهای که توی سیاه زمستان، کلاغها لانه کرده باشند، روی دودکش کلبه اش
36
این منم، نشسته در میان حباب، فانوس که می افروزی
35
دست های منست، اینها که در شومینه می سوزانی
34
بیا، ببوس، ببین چطور سبز بشن این بذرها، کفدستام
32
باید رژیم گرفت، حرف هایی که اینهمه سنگین اند
31
از جلو نظام می گیرند، سطور حرفهای کودکانه ام، پشت تریبون خیال، ظاهر که می شوی
30
گل تریاق بود، دل، که خراشیدی اش؟
29
تویی، میان کش و قوس های نستعلیق، که می خندی
28
 جادهها را گوش میسپرم هنوز،طنین صدای قدم ها که رفتهای
27
نشانیات را به من نمیدهند، خطوط 118 کف دستهام
26
مثل صدای برخورد کفشهای مردانه، روی آسفالت داغظهر
25
شهر چه کوتاه میشود وقت پیادهروی با خیال تو
24
هرچی فکر میکنم، یادم نمیاد، صدات
23
همش میخوام پاشم چادر سرم کنم، بس که هستی، همهجا
21
میدانی؟ در هوای تو باید بادگیر بود، به پره هایپیرهن خیال ام که بگیرد هوای تو،  چراغخانه می شوی
20
چه می شد اگر در منظومهی آغوشت، من زهره باشم