عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰

 

گل کز رخ او خجل فرو میماند

چیزیش بدان غالیه بو میماند

ماه شب چهارده چو بر می آید

او نیست ولی نیک بدو میماند

 …


موضوعات مرتبط: آرشیو

برچسب ها:


تاريخ : شنبه 8 اسفند 1394 | 14:35 | نویسنده : سجاد |