ـ بعضی حرفها، چنان بین اهل موسیقی رایجشده که بهویژه هنرجوها آنها را باور کردهاند. میخواستم اسم اینجور حرفها را باورهای جعلی، افسانههای واقعنما، واقعیات غیرحقیقی و...بگذارم ولی دیدم بهترین عنوان؛ پرت و پلاها، جفنگیات و خزعبلات موسیقایی است و بس.
به برخی از این خزعبلات اشارهمیکنم، شما هم اگر به موارد دیگری برخوردید با ما درمیانبگذارید.
* فلان نوازنده وقتی ساز میزد، دستاشو نمیشد دید.
*همۀ آهنگسازان غربی، امروزه ازموسیقی ایرانی و شرقی الهام می گیرند.
* قدیما نوازندهای بود که وقتی ساز میزد، سنگ گریه میکرد. بعد همون سنگها چشمه شدن.
* خیلی از کشورهای خارجی، فلانآهنگساز رو خواستن ولی خودش ترجیح میده در ایران بمونه.
* فلان نوازنده یک سیم به سازشاضافه کرده، بهخاطر همینه که سازش صدای خاص و متفاوتی داره.
* فلان آهنگساز، آهنگهایی میسازه که فقط ارکستر سمفونیک برلینمیتونه اجرا کنه.
* فلان نوازنده وقتی ساز میزد، بلبل شروع به خوندن میکرد. یک روز اونقدر ساز زد تااینکه بلبل مرد.
* بیشتر سازهای غربی دراصل، ازسازهای ایرانی ساخته شدهاند.
* موسیقی ایرانی، هفت دستگاه دارهو موسیقی غربی، دو دستگاه ماژور و مینور. پس موسیقی ما بهتره.
* ساز ایرانی می تونه سازی جهانیبشه، مگه سهتار چی از سیتار کم داره؟
* موسیقی ایرانی، ریشۀ همۀ موسیقیهای دنیاست.
موضوعات مرتبط:
برچسب ها: