میآید، سایهات، هر سو که میدوم، گمم نمیکنی،گم نمیشوم برات، سایه میشوی، سایه، سایه، هر جا که چشم بگشایم، کش میآیی، قد میکشی،میخزی روی دیوارهای عریان این خانههای حریص، سایه که میشوی، دهان میگشاید اینشهر تفدیده بودنت را، کوچهها، کنجها، دالانها پر میشوند از تو، بیرون می آیی از دل نخلها، از پشت ستون ها، از صف آدمها، سایه که میشوی، سایهکه باشی، دیوارها رهات نمیکنند، حریصانه میخواهندت،که با ولعی سیری ناپذیر طول بدهند خنکای بودنت را روی حافظهی سیمانی گداختهشان،سایه که باشی خیابانها گم میشوند، کوچهها پنهان، آدمها دود.. سایه که باشی،سایه که هستی، من میمانم و کفشهای خستهام، که ساعتهاست، در معرض اشعههای وحشی این حفرهی سوزان.. تو را قدمزدهایم، سایه میشوی و میآیی، قدم بهقدم، لبخند به لبخند، اشک به اشک، کش میآیی توی جیغ بامهای بلند، توی آه جویهایخشک، توی بوق سیمهای بیمقصد، کش میآیی، کش میآوریام روی آسفالتهای گداختهایکه نمیجوشند هرگز به پای کوبیدنهای معصومانهی این تن پرعطش، سایه میکنی پروانهیدستانت را به پشت عریان دخترانگیهام، میسری روی قوس این ستون فرو ریخته، ببین چطوربال بال میزنند روی داغی تن این گل محتضر، پروانههات.. سایه باش، نگذار ذوب شوداین موم ملتهب، زیر آفتاب بیرحم ظهرهای بی تو
موضوعات مرتبط:
برچسب ها:
