همان غروب سرد، کنار حوض و برگهای زرد، جان سپرده در رقص آب، باد، بوی مه که میگرفت مویههای مادرانه، درد بود و نور مردهی کنار شمع، تو، بدنیا میآمدی توی سردی این دو دست تشنه، بیقرار، بند ناف را جدا نکردهای هنوز، ز رگهای ترد پرتپش، شبها و سُرش لبان خشک تو روی داغی کبود غنچهها، مینواخت، کلاویههای این تن فسرده را، جان دل، برو، این که من دیدهام، آب میکشد غبارشرمگاه نازنین پسر، مادرانه، حال دیگر، مردهاست

موضوعات مرتبط: آرشیو

برچسب ها:


تاريخ : يکشنبه 20 اسفند 1391 | 21:26 | نویسنده : سجاد |