شب نمی شود تویسرم هرچه قدر پلک بهم می فشارم، تو ایستاده ای، شب نمی شود توی سرت، زیر پاهات،توی دستهات، روز است، ظهر است، اشعه ها می کوبند به شقیقه ام، به هم می آوری، پلکهایم را؟ میدانی؟ انگشتهات آفتاب را به کسوف می کشانند، شب می خواهم پسر، شب، نمیدانی سنگِ روی لبهات داغ می زند آدم را؟ سدی که ترک بردار نیست می خشکاند کشتزارهارا، ساعتی که عقربه ندارد شب را دیر می کند، شب دیر می شود، شب دیر است پسر، دیر، ظهراست هنوز و زنجیرهای گداخته روی آسفالت خیابان ها، داغ می گذارند به پشت برهنه یرهگذران، دستهات کو؟ دست ها را نباید گم کرد، که سایه بان بشوند بر هجوم ظهر، کهحایل بشوند بر معصومیت چشمهات، بیا دستهام مال تو، باید شب بشود چشمهات، بایدلبهام مال تو باشد، باید سنگ ها به وِردی شکاف بردارد، نفس بکش پسر، نفس بکش، شبمی زاید نفسهات، و شعله ای که به آه های تو می رقصد مدام، و سایه ای که بر دیوارهامی سرد، و ستاره ها که یکی یکی سربرمی آورند از دل تاریکی قاب چشمهات، بخواب پسربخواب، دستهام، لبهام، نفس هام مال تو، من اما ..  ظهر است هنوز توی سرم


موضوعات مرتبط: آرشیو

برچسب ها:


تاريخ : يکشنبه 20 اسفند 1391 | 21:26 | نویسنده : سجاد |